Home

De maan

ze verbaast zich over de bewegende foto’s
op dat kastje in haar kamer, dat een meneer
plaatste met het glas naar de bank
‘komt van uw dochter’ zei hij
‘hier zit de knop, dit is aan en dit is uit’

ze kent het mannetje van de radio en het
mannetje van de maan, maar dit is niet
van deze tijd; een nieuwe wereld
het komt bij haar binnen
want zij zit op de bank

ze kijkt naar mannen in dikke pakken
die als logge witte ganzen met
opgezwollen koppen angstig
van een ladder dalen en even
blijven zweven, alsof zij

hun maanlaarzen branden aan
die grijze kale kop, waar behalve
sikkels niets wil groeien

ze laat zich niets wijsmaken
ze gelooft in een hemelpoort
en weet dat dit niet kan